CC MM

Gisteren gingen we nog eens naar CC Maasmechelen. We hadden kaartjes voor de voorstelling ARTIFICIËLE INTELLIGENTIE (A.I.) van Lieven Scheire. Zelf beschrijft hij deze voorstelling als 

"Een entertainende theaterspecial over deze wonderlijke nieuwe vorm van software, die nu overal om ons heen is." 

We vonden deze show opnieuw erg goed: verrassend, grappig én leerrijk! Wij zorgen er in ieder geval voor dat we ook kaartjes voor zijn vólgende show hebben... al zal dat voor 2024-2025 zijn, waarschijnlijk. Het lijkt er op dat hij A.I. ook volgend theaterseizoen nog zal spelen... zijn shows zijn overal uitverkocht... en terecht!

Eergisteravond waren we óók in CC Maasmechelen. Toen gingen we naar Long day's journey into night van theatergezelschap Zuidpool. Dat was iets he-le-maal anders dan Lieven Scheire... maar ook goed, al vond Ine dat méér dan Johan.

Op hun website schrijft Zuidpool het volgende over de voorstelling: "Wat gebeurt er met ons, als ons leven een illusie blijkt te zijn?

Wat als we niet meer weten waar we thuishoren?

Wat als het lijkt alsof we langzaam verdwijnen in de mist? Als geesten…

Dit aangrijpende autobiografische meesterwerk van de Amerikaanse Nobelprijswinnaar Eugene O’Neill beschrijft één dag uit het leven van het toxische gezin Tyrone.

De vader is een verbitterd, alcohol verslindend acteur aan het einde van zijn carrière, de moeder een grillige en onvoorspelbare vrouw met een morfineverslaving, de oudste zoon een gefnuikt acteur met een beestachtig cynische levensstijl, en de jongste een hoogsensitief dichter met een — waarschijnlijk terminale — longaandoening.

In messcherpe dialogen probeert elk van hen vat te krijgen op de teleurstellingen in zichzelf en de ander. Met een minimum aan actie dropt O’Neill een clusterbom van woorden die zowel willen verwonden als verzoenen. Het is een schreeuw om liefde en verbinding van mensen die niet mét, maar ook niet zonder elkaar kunnen leven. Van ’s ochtends vroeg tot middernacht leveren zij een ontroerend gevecht met het vertroebelde beeld dat de ander van hen heeft. Een gevecht waarvan ze weten dat het niet te winnen valt..."

Gelukkig werd de voorstelling "boventiteld". Om te benadrukken dat de gezinsleden totaal naast elkaar leefden, werd er namelijk in vier verschillende talen, in het Nederlands, Frans, Levantijns-Arabisch en het Engels, gespeeld.