Wijn e.a.

17 september 2022 was onze 15e reisdag in Georgië. Vlak na het vertrek van onze daguistap stopten we bij een poort in de oude stadspoort van Sighnaghi. We konden van daaruit ook nog heel veel van de oude stadsmuren zien... en dat hadden we de dag voordien, toen we het oude stadscentrum bezochten, gewoonweg he-le-maal gemist!...?

We bezochten eerst iets dat niks met wijn temaken had, namelijk het Nekresiklooster. Hiervoor moesten we een enorm steile heuvel op wandelen... op het moment dat wij er waren (rond 10u30 ?) was er nog geen busje naar boven... en we hadden ook beslist om dat, als er dat wel was, niet te nemen... maar amai, dat was een ferme 'klim'! En ondanks het vroege uur was het al goed warm. 

Het klooster was niet veel anders dan andere, al had deze een goed gerestaureerde wijn"kelder": het had nog de badkuip en de typisch Georgische "qvevri's". Dit zijn grote druppelvormige terracotta potten die in de grond geplaatst worden om daarin de druiven, mét vel, te laten fermenteren/gisten.

Het klooster had ook een geweldig mooi uitzicht, daar op die berg (foto 1)! We zagen van daarop dat de druivenoogst gestart was: overal tussen de druivenranken zag je mensen met grote 'tassen' om druiven in te doen. Aan de rand van de gaarden stonden vrachtwagentjes klaar om de druiven naar de verschillende fabrieken te vervoeren... Spijtig dat we van "de pluk" geen foto's van hebben... Het was toch echt een gelukje dat we nét op dat moment in de grootste wijnregio van Georgië waren!

Rond 13u werden we bij een boerenfamilie verwacht voor het middageten. Ze hadden gewacht met het aanmaken van de BBQ... en ja, dat was toch anders dan 'thuis'. Georgiërs BBQ'en veel. Ze gebruiken hiervoor droge wijnranken. Deze branden snel op waardoor de BBQ direct klaar is... nogal iets anders dan met de kolen, hier... De verkoolde wijnranken geven een lekkere smaak af aan het hetgeen geBBQd wordt. Wij kregen varkensbrochettes XXL... zoals alles in XXL-porties... en ja, dan moet je spijtig genoeg veel laten liggen... dat waren we op die 15e dag echt wel al gewoon: ons over-overeten deden we niet meer. We wisten ondertussen dat we toch niet alles op kregen!

De zoon des huizes nam ons na het eten mee naar hun wijn- en hazelnotengaard (foto 2). Ook zij moesten dringend beginnen aan de pluk... een heel intensief werkje waar heel veel mensen voor opgetrommeld moesten worden... allemaal handwerk... De zoon vertelde dat ze lid waren van een corporatie en dat deze hun druiven, en die van ander boeren in de buurt, verder verwerkten tot wijn. Ook de hazelnoten moesten bijna geplukt worden. Die worden in grote zakken gestopt en op die manier verkocht... Hazelnoten worden in vele Georgische gerechten verwerkt, dus dat wordt in 'het groot' verkocht.

Na het eten reden we tussen de vrachtwagentjes, tractors en andere voertuigen die volgeladen waren met druiven. Ze reden allemaal naar 'hun' wijncorporatie om hun druiven te droppen... en weer de bak vol te gaan laten laden.

Wij bezochten de corporatie Kindzmarauli. Daar kregen we eerst een rondleiding met uitleg over de Europese en Georgische manier van wijn maken. In deze corporatie deden ze beide. De corporatie werd opgericht in 1533. Op dit moment vullen ze 600.000 flessen/jaar. Ze leveren aan 19 landen, maar niet naar België, al zijn er natuurlijk ander corporaties die dat wel doen.

Het geheim van hun wijn ligt'm, volgens de gids ter plaatse, in de saperavi-druif, het water van de rivier Alazani en de wijnbouw op 400 à 500 meter boven de zeespiegel, 

De Saperavi druif geeft krachtige rode wijnen, die vaak lang kunnen liggen. Zowel de schil als het vruchtvlees is rood van kleur en dat komt zelden voor. Droge wijnen van de Saperavi hebben een stevig en kruidig karakter met tonen van leer, laurier en veel rijp rood fruit. 

Er worden verschillende typen wijnen van de Saperavi gemaakt. Voor droge, kort gerijpte rode wijnen wordt doorgaans simpelweg ‘Saperavi’ op het etiket vermeld. 'Mukuzani' is een wijn van de Saperavi die langer (drie jaar) heeft gerijpt, vaak op eikenhout. 'Kindzmarauli' is een halfzoete rode wijn van de Saperavi druif.

Foto 3: Ze zijn momenteel volop aan het druiven oogsten en binnenbrengen. Die druiven worden meteen ontdaan van blad en tak; en gaat dan de passende citerne in om kort op te slaan.

Foto 4: Volgende stap: op gang brengen van het gisten en het gisten zelf…

Bovenaan: op Georgische wijze: de volledige druiven worden in grote terracotta potten (Qvevri’s) opgevangen, even later volledig afgesloten en zes maanden met rust gelaten.

Onderaan: op de Europese manier: het druivensap gist en wordt voortdurend geregeld tot wijn goed is.

Na onze rondleiding en uitleg over de zowel Europese als Georgische manier, van het aanleveren van de druif tot in de fles, heeft Johan ook wijn geproefd: Hij vond de droge rode wijn, op Georgische wijze gegist, het lekkerst.

Nadien reden we terug naar Sighnaghi... en daar gingen we opnieuw naar het oude stadsgedeelte... en liepen we wat verder dan de dag voordien om de stadsmuren te zien (foto 5)! Wat er achter een heuveltje niet schuil kan gaan!

De stad Signagi werd in de 18e eeuw gebouwd en in 1762 liet koning Erekle II de stadsmuur bouwen. Door de fortificaties, nodig tegen invallen van Dagestaanse volkeren, werd Signagi na Tbilisi en Gori de best verdedigde stad van Georgië. De fortificatie bestond uit een rondvormige ommuring van kasseien met bakstenen, kende 23 torens en 6 poorten en besloeg een gebied van 40 hectare. De meeste torens hebben twee verdiepingen en zijn voorzien van kantelen en de muren zijn onderin anderhalve meter dik en bovenin 70-80 centimeter... Er staat nog best veel van recht (gerestaureerd).

's Avonds hadden we ons laatste avondmaal met George er bij. Traditiegetrouw wilde George verschillende toasts uitbrengen. Hij toaste op ons, onze familie en op hetgeen hij allemaal van ons geleerd had en bij zijn volgende gasten kon gebruiken... Spijtig dat hij daar al niet tijdens ónze reis mee begonnen was...