Ushguli

Bij de start van deze tiende dag in Georgië was Johan nog steeds ziekjes. De paar stukjes appel en thee als ontbijt smaakten hem wel... én ze bleven binnen. 

Op deze maandag 12 september was het al van 's morgens vroeg warm en stralend weer... althans het vóelde warm... echt T-shirtenweer, maar toch was het maar 15°C of misschien ietsje meer... we zaten natuurlijk wel beschut tussen die hoge bergen.

Vanwege de barslechte weg naar onze bestemming van die dag stapten we om 9 uur in een Mitsubishi Delica-4x4-busje met een Svaneet als chauffeur. Spijtig genoeg ging George ook mee... "waarom?" vragen we ons af want van ándere (échte) gidsen die we voluit hoorden vertellen op de plekken waar we stopten onderweg leerden we meer dan van die hele George op de 10 dagen dat we toen, die dag, in Georgië waren (en uiteindelijk van de 17 dagen in Georgië)...

Na een fotostop om de prachtige bergachtige omgeving te bewonderen (déze chauffeur kende dat wél), stopten we bij  de "Liefdestoren". Deze koshki-toren staat op de oever van de Engoeri. De naam komt van een soort van Georgisch Romeo en Juliaverhaal... enfin, het bedriegende meisje sterft.

Op diezelfde oever van de Engoeri, maar dan bovenop een heuvel (ongeveer 2200 meter boven zeeniveau) ligt de Lagurka-kerk. Wij wandelden er heen... en dat was een flinke klim... maar zoals vaak in de bergen werd dit dubbel en dik beloond met het uitzicht (foto 1, spijtig van de gesloten ogen van Ine)!

Die Lagurka-kerk wordt beschouwd als het belangrijkste christelijke heiligdom van de streek. De kerk is opgedragen aan de vroege christelijke martelaren, zoon en moeder Cyricus en Julitta, die worden vereerd als beschermheiligen van de Svangemeenschap. Sinds de 10e eeuw staat er een kerk op die locatie. Het huidige kerkje (begin 12e eeuw) is een piepklein kerkje, 5 x 2,7 meter. De fresco's op de muren zijn erg onderkomen, maar zijn al van in 1111/1112. Er zijn ook heel veel iconen neergezet. Er werden ook verschillende bijgebouwen rond het kerkje gebouwd. Het was ooit een nonnenklooster. Het gebouw was omgeven door een hoge getande stenen muur, die nu in puin ligt. Andere gebouwen zoals de refter en de slaapvertrekken zijn op de berghelling gebouwd. 

Na onze wandeling reden we hoger en hoger en verder en verder de bergen in richting de hoogste berg van Georgië, de Sjchara (5.201 m; foto 2)... en oh ja, die 4x4 was nodig! De weg was vaak ontbrekend en er liepen verschillende bergriviertjes over. 

We stopten op het einde van de weg, in Ushguli (foto 3 & 4). Dit dorpje ligt op 2.100 meter boven de zeespiegel. Het wordt het hoogste, permanent bewoond, dorpje van Europa genoemd... alleen, het ligt niet in Europa!... dat wíllen de Georgiërs graag, maar Georgië lijkt, volgens ons, niet op een Europees land.

We startten de verkenning van Ushguli bovenaan het dorp aan de kerk van het dorp. Deze kerk is gewijd aan Maria. Ze wordt "Lamaria" genoemd, is erg klein en ziet er hetzelfde uit als alle andere. In dit kerkje gingen de kledingvoorschriften nog verder dan anders: een vrouw moest een rok dragen... dus bond Ine een sjaal (die daarvoor beschikbaar waren) rond zich. Wat in deze streek belangrijk is aan de kerken: Eén van de drie klokken die er buiten hangen, dient specifiek om alarm te slaan in geval van aanvallen van buitenaf.

Het was etenstijd dus deden we een terrasje met zicht op de prachtige Sjchara... Johan at niks, maar probeerde een Georgische limonade (met wat water in om de bubbels te verminderen) uit. Ine profiteerde er van dat er gebak was... Georgiërs zijn geen zoetebekken. Ook dit gebak, op basis van walnoot en rozijnen, was niet superzoet, maar wel erg lekker.

Nadien wandelden we door de straten van Ushguli... en ja, dat is geen luxe daar! Die inwoners hebben een hard leven... zeker te bedenken dat ze ieder jaar, door de sneeuw, zo'n zes maanden afgesneden zijn van de rest van het land. 

Zoals in de rest van Georgië lopen koeien en varkens 'los'... waardoor de moestuinen en velden met gewassen omheind worden: de omgekeerde wereld :o) Met die oude gebouwen en torens en de dieren in de gekasseide straten, leek het eigenlijk alsof je plots in de middeleeuwen terecht was gekomen...

Toen wij in Ushguli waren, was Salome Zoerabisjvili, de president van Georgië er ook. Zij is sinds december 2018 president. Ze groeide op in Frankrijk en heeft zowel de Georgische als de Franse nationaliteit. Haar ouders vluchtten indertijd voor de bezetting door de Sovjet-Unie naar Frankrijk.

Nadat we terug in Mestia waren na een mooie dagtocht was er nog tijd genoeg om om nog wat rond te struinen in het dorpje... dat toch echt al véél hedendaagser is dan Ushguli... maar ook hier lopen de dieren in de straten.

Johan kreeg op een gegeven moment honger! We aten samen een gigantische fruitschotel op. Johan had hier heel veel zin in gehad, wat betekende dat hij toch bijna genezen was... en 's avonds at hij ook, voorzichtig, gewoon.