Op donderdag 15 september '22 werden we wakker op de wijngaard van Chateau Dio in Ambrolaoeri... en er hing weer mist... toegegeven dat was even vloeken! Tegen dat we Ambrolaoeri uit waren, had de zon al alle wolkensluiers opgelost! We konden toen dus ook het Ratsjagebergte zien! en amaaaiii! dát was mooi! ... en boven het, nu fel blauwe, Shaorimeer: Waauw (foto 1)! al zijn die wolkensluiers wel meer fotogeniek, toch waren we toch erg blij met deze panorama's!
We moesten die dag weer een serieuze afstand afleggen. Vanuit Ambrolaoeri terug naar de hoofdstad, Tbilisi, met een tussenstop in Chiatura/Tsjiatoera waren het 270 km en 4,5 uur rijden... en neen, we moesten niet terug naar de hoofdstad omdat de reis al ten einde was. Dat was gewoon zo gepland... Achteraf bekeken zou Johan, als hij de route zelf gemaakt had, mogelijk anders gekozen of gevraagd kunnen hebben, maar ach... over alles valt iets te zeggen/zeuren ;-)
Onze eerste echte stop van de dag was bij de
Katskhi pilaar (foto 2). Dit is een alleenstaande
kalkstenen rots van 40 meter hoog. Bovenop werden resten gevonden van een kerk met een abdij die terug gaan tot de 9e eeuw. Eerst dacht men dat de rots al vanaf de 5e eeuw bewoond was, maar dat blijkt niet zo te zijn. De meest recente resten die gevonden werden, dateren uit de 13e eeuw. Sinds 1995 en op dit moment staat er ook een kerk en abdij op, net als beneden. Op dit moment wonen alle monikken beneden. Er is ondertussen een vaste steile brandtrapachtige trap geïnstalleerd tegen de wand. De monikken zouden er dagelijks langs naar boven gaan om te gaan bidden... om dichter bij God te zijn en hun overgave te bewijzen... De klim zou 20 minuten duren. Enkel monniken mogen de klim ondernemen. Vroeger ging men met touwen naar boven, alsook alle bevoorrading... dat blijkt uit de bevindingen van historici... maar hoe de allereerste op die rots is geraakt, blijft een groot mysterie... we vinden dat ook nergens terug...
Al na 10 km kwamen we aan op onze volgende bestemming: Chiatura. Gezien het middaguur wilden we eerst gaan eten alvorens de stad te verkennen. We kwamen terecht in een soort van taverne waarvan de meeste tafeltjes bezet waren door schoolkinderen. Boterhammen mee naar school nemen, is blijkbaar niet zo ingeburgerd als bij ons. De kinderen aten er snacks... en ja, aan Georgische kinderen (en Georgiërs in het algemeen) is te zien dat ze niet al te gezond eten...
Het enige dat George kon vertellen over de stad was dat eronder- en bovengronds steenkool en mangaan gewonnen wordt. Hij zei dat er nog een klooster was en een meer met zwanen... Johan had gelezen dat er bij de mijnbouw gebruik gemaakt werd van kabelbanen. Die mijnbouw interesseerde ons het meest. Vooral ook omdat Stalin, in zijn revolutionaire jaren, mee een arbeidersrevoltes leidde en ondersteunde in deze stad...maar daar wist George blijkbaar niets van... on-ge-loof-lijk. Het is best een belangrijk stukje Georgische geschiedenis :-(
: 3.700 mijnwerkers werkten in Chiatura 18 uur/dag. Ze waren steeds zo zwart als roet en er waren geen baden bij de mijnen. Stalin overtuigde hen de Bolsjevieken, waar hij lid van was, te steunen en in 1905 in opstand te komen tegen de eigenaars van de mijnen.
Later in de geschiedenis kwamen de mijnwerkers ook in opstand in andere revoltes en revoluties.
Enfin, 't is niet dat er niks in de stad gebeurd is in het verleden...
We wisten dat er kabelbanen waren in de stad... én we wisten dat die belangrijk waren geweest bij de mijnbouw... in het centrum van de stad zagen we enkele, vrij nieuwe, kabelbaanlijnen.
George vroeg aan de loketbediende van de kabelbaan welke lijn we moesten nemen voor de mijn. Hij vertelde dat de mijn niet toegankelijk was en dat hij tickets kocht voor de lijn die een goed uitzicht over de stad bood... Dat we niet zomaar een mijn in zouden kunnen, snapten we ook wel.
In de kabelbaan zweefden we boven de mistroostige stad met in hoofdzaak Sovjet-gebouwen... We zagen ook dat "zwanenmeer" waar George van sprak. We wisten meteen dat we er niet heen wilden! Het was eerder een vijvertje dan een meer!
Foto 3 werd genomen van aan het station van de kabelbaan bovenaan een heuvel. Links op de foto is bovengrondse mijnbouw te zien. Enfin, onverricht ter zaken kwamen we terug bij de auto...
Bij het uitrijden van de stad reden we de resten van mijngebouwen én oude kabelbaan voorbij. Dát moesten we zien natuurlijk! Meer dan een paar foto's maakten we niet want we wisten toch dat we de geschiedenis ervan zélf zouden moeten opzoeken...
Ondertussen zijn we er achter gekomen dat de kabelbanen begin jaren 50 aangelegd zijn op bevel van Stalin. Er zijn mensen die het daarom "de doodskisten van Stalin" noemden...
De mijnwerkers moesten, vóór die kabelbanen, steeds de steile hellingen op- en aflopen om op andere bestemmingen te geraken. Er werden daarom, in totaal 17 verschillende, kabelbaanlijnen aangelegd. De 'oude' Sovjet-kabelbanen zijn tot 2021 in gebruik geweest. Sinds 2017 zijn ze nieuwe kabellijnen gaan bouwen en bleven vier lijnen over. De oude kabelbanen zullen gerenoveerd gaan worden en als erfgoed ingericht gaan worden... maar daar zijn ze dus nog niet mee begonnen...
...maar als wij achteraf, zonder veel moeite, deze informatie vinden, had die George dat toch ook moeten vinden, hè...
Na drie uur rijden waren we weer terug in
Tbilisi, waar we weer in hetzelfde hotel terecht konden. We hadden die avond één grote missie: hét vakantiesouvenier voor Johan zoeken... en dat is steeds een kookboek van het land waar we op reis zijn.
Het leek er sterk op dat we geen Georgisch kookboek zouden vinden. Pas in souvenirwinkel tien of zo hadden we geluk... en ineens keuze uit drie verschillende!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten