Kazbegi

Toen we op de ochtend van 6 september '22 onze gordijnen opentrokken, zagen we nog steeds hetzelfde als de dag voordien: voornamelijk mist. Het dorp Stepantsminda (of Kazbegi, zoals in Sovjettijden) zagen we nauwelijks liggen, laat staan de rondomliggende bergen... echt jammer... maar niks aan te doen.

De namiddag voordien waren we niet naar de drievuldigheidskerk van Gergeti gewandeld vanwege het weer. Dit wilden we nu wel doen, in de hoop dat het opklaarde en omdat het een mooie wandeling kon zijn... maar daarbij hadden we niet verwacht dat onze chauffeur/gids ons langs de weg zou laten wandelen... terwijl er dus enkele wandelpaden naar boven zijn! Blijkbaar kent hij maar één wandelpad en vond hij dat te glibberig met de regen. Zonder overleg besloot hij dat de weg een goed alternatief was... Hadden we dit geweten, waren we met een auto naar boven gegaan! 

Boven bij de kerk en abdij van Gergeti zagen we bijna niks: er hing een dikke mist. Van dichtbij konden we de gebouwen zien (foto 1), maar van de hoge bergen rondom zagen we niets... Jammer!

DIT hadden we gehoopt te zien...

Om naar beneden te gaan, zijn we meegelift met een taxibusje: we wilden immers niet nog meer tijd verdoen met nogmaals over dezelfde weg naar beneden te stappen!

Het weer verbeterde die dag niet: de vallende mist maakte dat er steeds neerslag viel, maar dat werd ook nog afgewisseld met buitjes motregen.

De laatste kilometers van de Georgische Militaire Weg, vlak bij de Russische grens, loopt de weg door de mooie Darjalkloof. We gingen er wandelen.

We wandelden naar de grote Gveletiwaterval (foto 2). Enkel op het einde, vlak bij de waterval werd die wandeling wat moeilijker. Het was wel een mooie wandeling.

Johan wandelde ook nog naar de kleine Gveletiwaterval, die dichtbij die 'grote' lag.

Na onze wandeling hadden we een heel late lunch of heel vroeg avondeten in een restaurant van een hotel met, net als het onze, panoramische uitzicht op de omgeving... maar, juist ja: mist. We aten wel heel erg lekker: rode bonenstoofpot in een kleipot klaargemaakt (lobio) met een lekkere maïskoek met kaas (mchadi) en aardappelpuree met kaas... Mmmm...

Doordat we 's middags nog zo laat aten (en zo veel), hadden we 's avonds echt geen honger meer. We hielden daarom een rustig avondje in ons hotel, Hilltop.