Maandag 5 april 2021 werden we een laatste keer wakker in ons appartementje in Charleroi. Dat betekende dat we al onze spullen en het eten dat we dan toch niet nodig hadden ook weer opnieuw moesten inpakken en meenemen. Iets voor tienen stapten we de auto in op weg voor onze laatste uren in de buurt van Charleroi.
Het frisse, maar droge en met momenten mooie weer, was, zoals voorspeld, maandag over. Regen hing in de lucht...
...al viel die regen nog niet bij ons eerste bezoek van de dag: "Le Bois du Cazier" in Marcinelle. Spijtig genoeg was dit gesloten. We konden toch nog een beetje van de site zien door de omheining heen, waar we rondom konden wandelen.
De Bois du Cazier is een voormalige kolenmijn, vooral bekend door de mijnramp van Marcinelle, dat nu een museum is geworden. De mijnramp van 8 augustus 1956 kostte het leven aan 262 mijnwerkers.
Onderweg naar onze volgende bestemming, ook in Marcinelle, begon het te druppelen. We hadden ervoor gekozen om te gaan wandelen in het "Bois du Prince".
We wandelden de "rode" route in het bos. De route was 4,5 km lang. Ine wilde deze persé ook mee wandelen omdat, halverwege ongeveer, de beek “ruisseau de la Ferrée” van onder de grond ineens weer opduikt. In het infoboekje stond dat het beekje op komt borrelen... maar dat was niet zo. Het beekje stroomde flink vanuit de grond op.
Het wandelen ging Ine eigenlijk nog wel goed af, zolang ze héél voorzichtig stapte op de oneffen bosgrond. Had het niet geregend dat had Johan waarschijnlijk ook nog de "groene route" gewandeld, maar nu paste hij er voor en werd onze terugrit ingezet.
Awel, we hebben genoten van ons weekendje weg in Charleroi... en we hebben zéker ook mooie dingen ontdekt in deze lelijke stad!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten