Johan vertrok vanuit
ons appartement naar
station Charleroi Sud, twee kilometer verderop, waar zijn wandeling startte. Ine maakte ondertussen alles klaar om Johan "achterna" te rijden met bevoorrading.
De GR 412 is uitgewerkt als eerbetoon aan de mijnwerkers, die in de vele mijnen van Wallonië gewerkt hebben. De route is bijna 300 kilometers lang en loopt van Bernissart naar Blegny-Mijn door mijnstreken van de Borinage, het Centrum, Charleroi en Luik. Het traject kronkelt door velden en dorpjes en na elke klim op een terril kan je genieten van prachtige vergezichten.
Het nummer 412 werd overigens toegekend als allusie op 4 december: de feestdag van de heilige Barbara, de patroonheilige van de mijnwerkers.
De "Boucle Noire" is een extra lus van 20 km bij de GR412. De lus, die tot aan het station van Charleroi verlengd is, komt voorbij heel aantrekkelijke punten zoals de kastelen van Marchienne en van Monceau, langs muren vol street art, een kerkboot maar ook langs de site en de terrils van de Martinet en de rij terrils van Dampremy-La Docherie.
Het pad schetst de geschiedenis van wat ooit het kloppende hart van de staal- en koolindustrie van Europa was. De sporen zijn nog duidelijk in het landschap af te lezen... en die sporen zijn vaak erg lelijk, maar ook erg interessant!
Ine houdt van
graffiti / street art. Als we het Paasweekend in Londen hadden doorgebracht was ze vast en zeker weer op zoek gegaan naar nieuwe pareltjes. Charleroi staat ook vol graffiti. Dit werd bewust gedaan om de stad "op te fleuren" en om de lelijke, betekenisloze graffiti te voorkomen. Er zijn allerlei routes met dat thema te wandelen en fietsen én van op de tram/metro passeer je er ook die je anders niet goed ziet.
In het begin van de wandeling van Johan, waarbij hij langs de staalindustrie langs de
Samber afliep, waren allerlei plaatsen met grote street art-werken... die wou Ine natuurlijk ook zien... Ze parkeerde daarom op de plaats waar Johan de Samber over zou gaan steken en wandelde Johan tegemoet. Zo hoefde ze ook niet zo ver te wandelen tot de muur die er ter ere van het Urban Dreamfestival, jaren geleden, gerealiseerd werd... en daar hadden we afgesproken (foto 1). Samen wandelden we dan een stukje en aan de auto kreeg Johan een nieuwe, volle waterfles mee.
We zagen elkaar daarna al snel terug bij het kasteel van Monceau dat helemaal in het groen ligt... een heel ander decor als die grijze, grauwe en lelijke industriegebouwen... groen, net als de volgende kilometers van de "Boucle Noire".
Ons volgend punt waar we wilden afspreken, liep mis... De route liep toch net iets anders waardoor Johan bij die bepaalde terril niet meer passeerde... en Ine vond die terril zelfs niet... Ze reed wel heel wat rond hiervoor... het vervelende is dat in Wallonië nog wél dezelfde straatnamen per gemeente voorkomen... en dat maakte dus dat Ine in plaats van aan een terril in een woonwijk stond...
In Vlaanderen kennen we dat niet meer, dat fenomeen waarbij in ieder "kerkdorp" bepaalde stratennamen steeds voorkwamen... en daardoor in één gemeente meerdere Kerk-, Stations-, Kerk- en andere straten voorkwamen. Door op een gegeven moment één straatnaam nog maar één keer per gemeente te laten voorkomen, rijd je sowieso naar de straat die je wenst...
De volgende terril, die van Martinet, vonden we wél allebei... maar ook daar liep het afspreken niet helemaal zoals gewenst...
Het was al snel duidelijk dat Ine geparkeerd stond aan de ándere kant van de terril als waar Johan zijn 'beklimming' startte. Ine ging daarom Johan weer tegemoet wandelen, voorzichtig en op haar tempo om haar enkel niet te overbelasten... maar blijkbaar waren er twéé bewegwijzerde GR-routes van de top van de terril naar beneden... en waar Ine besloot niet meer verder te gaan en Johan op te wachten, passeerde hij niet... Enfin, Johan wachtte tot Ine weer terug was bij de auto en we konden dan samen, in het zonnetje, picknicken.
Nadien reed Ine naar de andere kant van de terril om de resten van de mijngebouwen te bekijken. Johan wandelde ondertussen verder en kwam in een derde "zone" van de tocht terecht, de kanaalzone (foto 2).
De vierde en laatste 'zone' van de "Boucle Noire" heet de "zone van de terrilrij"... waarbij Johan dus een aantal terrillen passeerde en er enkele over moest.
We spraken af bovenop terril
Bayemont Saint-Charles (foto 3). Daar naar toe was namelijk een kort en eenvoudig voetpad, eentje die Ine nog wel kon wandelen.
Bovenop de terril zagen we het kanaal, de Samber en de industriezone waardoor Johan die ochtend, aan de andere kant van de Samber, wandelde en andere terillen en andere herkenningspunten waar we doorheen de dag geweest waren. Neen, dat was geen mooi panorama, maar wel erg bijzonder... Charleroi was ooit een erg belangrijke stad voor België, met veel werkgelegenheid... en toen het werk in de mijnen wegviel, was er weinig/geen alternatief voor zij die achter bleven...
en nu is het de armste stad van België en ze is inderdaad... waarschijnlijk... de lelijkste...
Johan wandelde nog terug tot het beginpunt van de "Boucle Noire" en weer naar het appartement... en had toen 24 km in de benen... en hij had weer wat "getraind" voor de 80 km van de Belgian Coast Walk... die hij over een 'dikke' maand zal wandelen.
Zowel voor Johan als voor Ine was het een interessante dag!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten