"Het systeem van deze regering.
1. Verlaag de belastingen voor grote bedrijven en rijken, en schenk hen allerhande gesubsidieerde kortingen en legale achterpoortjes. Dat is goed voor je verkiezingsbeloften, want "de lasten zijn te hoog in dit land".
2. Wanneer de overheid daardoor geld tekort komt en geen publieke middelen meer kan vinden om de kosten van allerlei voorzieningen te betalen, gebruik je de factuur van de individuele burger. Grote kosten komen dan niet meer uit belastinggeld (en vereisen dan ook geen politieke keuze meer). Ze worden door iedere burger individueel betaald - behalve door de eerder genoemde gesubsidieerde categorie.
3. En zo wordt de factuur het vervangmiddel van de belastingen. Dan kan je als politicus er nog aan toe voegen dat de individuele burger maar de juiste keuzes moet maken, z'n levensstijl moet aanpassen, en zo meer. Ook als het gaat om goederen waarvoor geen keuze beschikbaar is, zoals water, geneesmiddelen en medische zorg.
4. Als je dan alle prijsstijgingen optelt die het gevolg zijn van dit systeem, en ze ziet als een soort van indirecte belasting (een "accijns", zo je wil, zoals op tabak) dan merk je dat de belastingen in dit land onder Michel I enorm zijn gestegen. Alleen gebruiken we het woord "belasting" niet meer. Ze zijn gestegen voor al wie niet geniet van de subsidies die ik in (1) heb vermeld. De bedrijven en rijken worden door de gewone man/vrouw royaal onderhouden.
5. En die laatste groep is wreed content, steunt de regering, en zorgt ervoor dat door de aangroei van haar fortuin het BBP niet drastisch daalt, waardoor de regering alsnog onder luid gejuich "economische groeicijfers" kan meedelen. Joepie, we staan weer op het niveau van 2007 qua rijkdom.
Succes!! Goed bezig !!Champagne!!
PS: We beginnen in dit land ook beetje bij beetje geconfronteerd te worden met wat in Groot-Brittanië de "privatiseringsfactuur" heet: enorme kosten die het gevolg zijn van de (semi-)privatisering van overheidsbedrijven zoals het spoor, elektriciteit- en andere nutsbedrijven, en zo meer.
In UK zag men bij de privatisering van het spoor hoe goed geconnecteerde ondernemers voor een prikje bepaalde lijnen konden aankopen en ze met torenhoge winsten mochten exploiteren. De grote en dure infrastructuur, echter - de sporen zelf, seininstallaties enz - werd niet onderhouden of gerenoveerd, omdat snelle hoge winst het doel was. Toen die infrastructuur zowat ineen klapte, riepen de private spoormaatschappijen in koor dat ze dat onmogelijk zelf konden betalen zonder dat de reiziger enorme prijsstijgingen zou moeten ondergaan. En dus betaalde de overheid de gigantische infrastructuurkosten die, eigenlijk, door de bedrijven zelf zouden moeten gedragen zijn.
Zo ook bij ons. Electrabel heeft jarenlang de infrastructuur verwaarloosd, waardoor we met aftandse en gevaarlijke kerncentrales opgescheept zitten, die megawinsten opleveren want ze zijn al ettelijke keren afbetaald. Vernieuwing daarvan, zo horen we, "zal geld kosten" aan de consument. En nu is er het waterverhaal: de intercommunales (die volledig zoals privé bedrijven gerund worden) zien in de verte enorme kosten opdagen voor de vernieuwing van een infrastructuur die al decennia gewoon uitgeknepen is uit hoofde van de winsten. En, raad eens wie betaalt?
We betalen twee keer. Eén keer via de factuur, die de winstverwachtingen van de nutsbedrijven moet realiseren. En een tweede keer via de belastingen die nodig zijn om de infrastructuur te vernieuwen. Die laatste kost zou eigenlijk al lang verrekend moeten zijn in de factuur. Maar ja, bedrijven leggen nauwelijks nog reserves meer aan voor lange-termijn investeringen. Ze betalen véél liever bonussen en dividenden uit. En plegen roofbouw op de infrastructuur, waarvan ze stiekem verwachten dat als het echt nodig is, de fiscus z'n zakken wel zal open zetten. Treinen moeten nu eenmaal rijden en water moet nu eenmaal uit de kraan komen.
We gaan de komende jaren nog veel ellende tegemoet, met onze eigen privatiseringsfactuur. Bah."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten