Daelzicht krimpt

Daelzicht-cliënten-kunst

De jaren dat je meteen werk in "de zorg" had, zijn al even voorbij. Tegenwoordig ben je in de Nederlandse zorg zelfs niet meer zeker dat je baan een baan hébt en houdt...

Ine werkt nu bij gemeente Sittard-Geleen als "WMO-consulent", maar ze is gedetacheerd vanuit Daelzicht... datzelfde Daelzicht waar in de loop van enkele jaren (t.e.m. 2017) twééhonderd voltijdse banen gaan verdwijnen (artikel).
NB: een Daelzichtcollega van Ine schreef op Facebook dat het artikel wel niet recent is, zelfs al meer dan een jaar oud, maar pas donderdagavond ge(-her-)post werd.

Eigenlijk is het al zo goed als zeker, aldus Ine zelf, al heeft ze hier nog niks officieel over gehoord, dat Ine haar drie functies (van in totaal 34,62 uur/week of 96,17%) komen te vervallen. Ze zal niet zo zeer ontslagen worden, maar er komen andere functies in de plaats van de functies die ze nu, op contract, heeft. Als Ine dan niet op zo'n nieuwe functie solliciteert, zal ze, eens de detachering bij gemeente Sittard-Geleen over is, geen werk meer hebben... en Ine zal waarschijnlijk niet op die nieuwe functie(s) solliciteren wegens voor de ene functie: "geen uitdaging" en voor een andere: "geen ambitie voor".

enkele Daelzichtcliënten

Of Ine dat erg vindt? Natuuuuurlijk! Ine heeft altijd graag voor Daelzicht gewerkt! ... maar niks en niemand zegt wat er nog dít jaar op Ine haar pad komt!

Hoe dit banenverlies komt? Het artikel stelt dat het door de veranderingen in de wetgeving komt... maar Ine vindt niet dat het zó eenvoudig en zwart-wit ligt!

Wat veranderde sinds 01-01-2015? Vroeger kwam, zo goed als alle zorg in Nederland vanuit één wet / één pot voor heel het land. Nu is er e.e.a. veranderd: begeleiding en dagbesteding is naar de (bestaande) Wet Maatschappelijke Ondersteuning (= WMO) bij de gemeente 'gegaan'.
In die Wmo werd al geregeld dat burgers, die dit (aantoonbaar) nodig hadden, een woningaanpassing, scootmobiel, (aangepaste) rolstoel, collectief vervoer, hulp in het huishouden ed. (deels) vergoed kregen...

Ine haar huidige baan houdt dus al het bovenstaande in: Ze 'onderzoekt' of burgers van Sittard-Geleen in aanmerking komen (door hun fysische, psychische en/of andere beperkingen) voor zulke hulp(middelen)... en dat vindt Ine heel heel erg leuk werk! : Ze komt bij vele mensen thuis, heeft veel contacten met andere (zorg)organisaties, moet vanalles uitzoeken, werkt regelmatig in het Wmo Adviescentrum en krijgt vaak scholing omdat er zo veel nieuw is!
Ine wordt, door haar ervaring in de zorg, meestal ingezet voor de burgervragen naar ondersteuning (begeleiding en dagbesteding), maar natuurlijk kunnen die ook vraag hebben naar die ándere zaken die voordien óók al verschaft werden door de WMO...
Enfin, het is niet gemakkelijk uit te leggen...

Dat er banen bij Daelzicht (en andere zorgaanbieders) sneuvelen, komt onder andere doordat al de 'potjes' die de Nederlandse gemeentes krijgen voor al die hulp(middelen) te voorzien veel kleiner zijn dan die éne pot die er wás... Zorgaanbieders moeten dus hetzelfde doen voor minder geld...
Daarnaast hebben gemeentes ook collectieve voorzieningen opgezet en wordt mantelzorg gestimuleerd om zo te bekomen dat er minder hulp die de gemeente moet betalen, overblijft...
Het mooie aan dit alles is dat er niet meer 'gepamperd' wordt, maar dat je eerst zélf een oplossing moet zoeken, vooraleer de overheid inspringt... iets waar veel mensen aan moeten wennen... omdat ze dus niet zó maar iets krijgen omdat ze een (lichamelijke, psychische, zintuiglijke of andere) beperking hebben... wat voorheen in Nederland wél kon... wat overigens érg onrealistisch en verkwisting was! Beperkingen hebben, wil niet noodzakelijkerwijs zeggen dat je vanalles nodig hebt!! ... misschien wel WIL, maar dat is iets anders ;oP