Ine ging wel mee op de tocht die "Panorama Safari" heet. Ine probeerde nog even een (van de vele Vlamingen) warm te maken om haar 'chauffeur' te zijn, maar iedereen had wel een reden om niet gescheiden te worden van zijn/haar partner. Toen Ine aan de gids doorgaf dat ze geen chauffeur had, loste deze meteen het probleem op: Er zouden twee gidsen zijn omdat de groep groot was. Ik kon bij haar collega achterop de sneeuwscooter. Ideaal!
Zo gezegd zo gedaan...
De tocht die we maakten was zo'n 30 km lang... en had zijn naam niet gestolen! We kwamen voorbij de meest wonderlijke sneeuwwitte panorama's!
Ine moest zich serieus goed vasthouden aan de handvaten langs haar lichaam (zie op de foto hierboven) om niet van de sneeuwscooter af te donderen. Verschillende "wegen" waren imers weer erg hobbelig. De gids vertelde Ine dat dit kwam door het berijden van de sneeuw, het vervolgens verschuiven ervan en door het smelten (de temperaturen zijn lichtjes positief en de zon brandde lekker) en opnieuw bevriezen van de sneeuw. Er wordt vaak met een 'schaaf' over de wegen gereden, maar die kunnen het allemaal niet goed bijhouden.
Ine moest zich ook goed vasthouden omdat deze gids, in tegendeel tot die van gisteren, regelmatig serieus durfde 'optrekken'. Gisteren reden we regelmatig aan 60 km/uur. Zeker als we over de verschillende grote bevroren meren reden, gaf de man serieus wat gas bij.
De laatste stopplaats was op dezelfde "berg" als eergisteravond, waar we toen naartoe gereden waren om aurora borealis te zien. Toen was het on-ge-loof-lijk donker en zag je eigenlijk enkel wat sneeuw en het noorderlicht. Gistermiddag was het on-ge-loof-lijk licht en wit door de stralende zon en de volledig blauwe hemel... En wát een uitzicht, zeg! Lapland uit de reisgidsen! Mooi! (Foto hiernaast). Echt jammer dat Johan hier niet bij was...Johan heeft wel één geluk gehad: dat de activiteiten van maan- en dinsdag verwisseld werden. Anders had hij de husky-tocht gemist... Alhoewel hij daar waarschijnlijk, met een grote hoeveelheid imodium, wel naar toe was gegaan... Dan had hij ook niet persé hoeven rijden. Ine kon immers dan de slee besturen terwijl de zieke Johan op de slee zat... Maar zo'n scooter is een heel ander verhaal... Komt daar nog bij dat het een grote fysieke inspanning vraagt en dat Johan dit helemaal niet graag deed...
Toen Ine na half vijf terug op de hotelkamer kwam, had Johan geslapen, maar had hij e.e.a. toch niet binnen kunnen houden...
Voor het avondeten deden we beiden nog een dutje. Johan ging mee naar het restaurant maar hield het bij een groot glas cola i.p.v. eten... Hij voelt zich al niet meer zo slap, dat is ook al iets, he...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten