Johan was gisteren nog niet helemaal 'de oude' en at 's ochtends ook nog niet veel, maar hij voelde zich wel goed in staat om een paar stevige wandelingen door de sneeuw te maken.
Voor de eerste wandeling vertrokken we langs de rivier, de Muonio (in het Fins en het Zweeds heet de rivier anders). We liepen eerst hetzelfde stukje dat we op maandagmorgen ook al deden, maar ditmaal liepen we verder door. Het gedeelte tot waar wij al liepen (tot aan de brug naar Zweden) is blijkbaar druk begaan/bewandeld want de sneeuw ligt hier goed aangetrapt. Hoe verder wij liepen, hoe losser de sneeuw werd en hoe vaker we "diep" in de sneeuw zakten. Dat was toch steeds even schrikken, maar altijd wel weer bijzonder lollig :o)
Het "doel" van onze wandeling was het centrum van het dorp Muonio te bereiken en er wat rond te lopen. Zoals verwacht was er niet zo heel veel te zien... al was het toch nóg kleiner dan verwacht. Op de eerste foto van dit bericht zie je het commerciële centrum van het dorp... Inderdaad, klein! ;-)
Nadat Ine een pakje (heeeeeeerlijke) Finse koekjes (Kaurakeksi) kocht in één van de twee supermarkten die het dorpje telt, liepen we, ongeveer drie kilometer terug, naar Harriniva. Ditmaal kozen we de route via het mooi glad geschaafde voetpad langs de openbare weg.
In kilometers was deze tocht absoluut niks... maar met die sneeuw... Poeh poeh! We waren in ieder geval héél blij dat we een vangrail tegenkwamen die sneeuwvrij was! Ergens anders was er immers niks te zien geweest waar we even op konden rusten... tenzij we in de sneeuw wilden zitten.
Ditmaal wilden we opnieuw de mooie Lapse natuur in trekken. We wandelden daarom langs de 'huskyfarm' van het hotel en liepen zo in de richting van het bos. We volgden een langlauftraject. Dit kwam door een stukje waar we nog niet waren geweest: niet met de huskies en niet met de sneeuwscooter.
De zon scheen fel waardoor de sneeuw extra mooi was en ook 'fonkelde' in het licht. Qua temperatuur was het vergelijkbaar met 's ochtends (3 à 4°??) maar er stond veel minder wind 's middags... Voor zover er hier al sprake is van wind. Hetgeen Ine op voorhand las over Lapse winden, dat ze absoluut niet vergelijkbaar zijn met bijvoorbeeld de Siberische ijskoude winden (die we in België ook vaak hebben), klopt dus. Maar wind blijft wind en is koud.
Door te stappen hou je natuurlijk je eigenlijk lichaamstemperatuur ook beter onder controle, he. Hetgeen we de afgelopen dagen deden, vroeg niet veel inspanning ;-)
Ine had al sinds zondag zin om zich 'ns in de sneeuw te 'gooien' en deed dat gisteren dan ook... Vandaag heeft ze er immers de kans niet meer voor, he... Ze zakte niet zo diep in de sneeuw als verwacht, totdat ze zichzelf wilde opdrukken... toen zakten haar handen steeds dieper en dieper de sneeuw in. Hahahaha, hoe stom!Johan testte uit tot waar de sneeuw kwam als hij van het langlaufpad afstapte... Ook langs dit traject was dat tot kruishoogte! Hahahahaha
Even hierna zagen we een sneeuwscooter vast zitten in de sneeuw. Johan ging hem helpen en binnen een mum van tijd was de man weer aan het rijden. Vast komen te zitten overkomt dus ook nog de besten / de Finnen ;o)
Het langlaufpad was een mooi pad! Maar het was ook weer een vermoeiend pad... Johan kreeg er zelfs honger van! Maar ja, die had op dat moment maar 4 toastjes met jam gegeten in een dikke dertig uren... Maar enfin, het wil ook zeggen dat hij flink aan het genezen is!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten