Triest !

Beiden zijn we van mening dat iedereen recht op zelfbeschikking heeft en dat dat zo moet blijven!

Dit wil niet zeggen dat we het daarom meteen ook eens zijn met wat een ander wil of doet, maar ieder kan zelf zijn eigen leven invullen zoals hij dat wil...

Maar daar is niet iedereen het mee eens, he...

Net als vorige week volgt nu een stukje over vreselijke betutteling en paternalisme...

Inderdaad! Ine ging opnieuw naar een studiemiddag over verstandelijke beperking in Belgisch Limburg. Het thema was 'Mogen mensen met een verstandelijke beperking een kind krijgen of niet?'...

En de mensen met een beperking in Belgisch Limburg met een kinderwens moeten maar uitkijken, hoor! De aanwezige begeleiders vonden dit namelijk niet kunnen. Ze schrikken er zelfs niet van terug om allerlei plannen te bedenken om het te voorkomen, of die persoon met een beperking wil of niet...

Laat het héél duidelijk zijn, dat Ine het hier niet mee eens is! Waarom zou iemand met een verstandelijke beperking geen kind mogen hebben? Natuuuuurlijk vindt Ine ook dat niet iedere persoon met een beperking dit aankan... Maar je kan ouderschap toch aan niemand onthouden!? Het is een fundamenteel recht, gewoonweg! en bovendien: Ie-de-reen krijgt kinderen en mag dat in deze maatschappij... of die dat goed doet of niet, maakt nog niet eens zoveel uit... maar iemand met een beperking zou dat niet mogen... Hoezo niet? Wie zegt dat die het er slechter of beter vanaf brengt dan een ander ouderpaar???

Enfin, een zwaar ethisch thema dus...

waar Ine bijna dagelijks mee te maken heeft...

en inderdaad, er zíjn problemen...

maar ligt die beperking aan de basis van die problemen??

De maatschappij is het probleem! Vroeger hielp iedereen iedereen en wíst men niet eens welke ouder een beperking had en welke niet. Men hielp elkaar en vulde elkaar aan... nu niet meer...

Denk 'r maar 'ns over na!