Op zich is onze locatie, de provincie Málaga, niet ideaal om naar Gibraltar te rijden. Het ligt er immers 2,5 uur rijden vandaan, maar we wilden dat graag... en dan doen we dat gewoon, he :-P
Toen we rond de middag in de buurt van de grens met Gibraltar kwamen, werd het al snel duidelijk dat we beter niet met de auto de grens over gingen: Het was er héél lang aanschuiven. We besloten daarom om onze huurwagen te parkeren in het Spaanse grensdorpje 'La Línea de la Concepción'. We hadden al snel een plekje, maar toen Ine een parkeerticketje wilde halen, besloot ze dat ze géén € 25 over had voor vier uur (of zo) parkeren. We reden vervolgens het dorpje in op zoek naar parkeerplaats, maar dat bleek hopeloos. Een stukje verder van het centrum konden we gratis parkeren... Waar we dus voor kozen... Natuurlijk.
Na een klein half uurtje wandelen, kwamen we aan aan de grens tussen Spanje en het Verenigd Koninkrijk. Deze bleek op dat moment gesloten te zijn omwille van een betoging aan de Spaanse zijde. De betoging was tegen het verminderen van salarissen ed. Best een goede zaak dus, maar niet leuk voor ons... maar vlak nadat we kaartjes gekocht hadden om ook toegang tot het natuurpark van Gibraltar te krijgen, ging de grens toch open voor voetgangers, fietsers en brommertjes. Wachten, moesten we dus alsnog niet echt doen.
Na een grenscontrole, als je al kan/mag spreken over "controle", namen we de bus naar het centrum van Gibraltar. Hier waren we natuurlijk meteen, maar aangezien we niks wisten liggen in Gibraltar en omdat we, door onze kaartjes van het natuurpark, het busvervoer gratis was, maakten we daar ook gebruik van.
Grappig dat het verkeer gewoon de start- en landingsbaan van de vlieghaven van Gibraltar kruist om uit het grensgebied te geraken! ;-)
In het centrum konden we opnieuw een bus nemen naar de kabelbaan naar het natuurpark, maar wij besloten om door de 'Main Street' te wandelen om 'ns te zien hoe het stadscentrum eruit zag:
Eigenlijk is het een grappige mix van Spaans en Brits: Strakke huizen maar met veel bloemen en geraniums aan de gevel én was die buiten aan het raam hangt te drogen ;-)
Sigaretten en drank lijken goedkoop te zijn in Gibraltar, want zo waren er verschillende winkels met veel in- en uitgeloop. Voor de rest lagen er typische Europese merkenwinkels maar natuurlijk ook een 'Marks & Spencers' en een 'BHs'. Wij kwamen niet voor de winkels dus wandelden er gewoon langs.
Benzine is er ook goedkoper (Spanje: € 1,31/liter diesel, Gibraltar: G£ 1,01 = € 1,19/liter diesel). Vandaar dus de lange wachtrijen van auto's aan de grens... Tja, Ine tankt ook n Nederland als het daar goedkoper is, he.
Aangekomen aan de kabelbaan naar het natuurpark van Gibraltar, de éné énorme rotsblok die er ligt, moesten we erg lang wachten. Blijkbaar zaten we net op hetzelfde uur met net hetzelfde plan in ons hoofd als
vele Canadese cruisetoeristen... Tijdens het wachten veranderde dan ook nog 'ns het weer: van zwaar bewolkt ging het motregenen :-(
Toen we eindelijk boven waren, bleek het héél erg mistig te zijn. Veel zagen we niet aan het uitkijkpunt van de kabelbaan... buiten al wat makaken. Deze aapjes zijn wild, maar komen erg dicht bij mensen. Voor velen was dit blijkbaar 'DE' attractie van het schiereilandje... Maar eigenlijk horen die beesten helemaal niet op Gibraltar! Ze hebben geen voedsel op de berg en moeten bijgevolg gevoed worden... Maar ja, de beesten wegdoen is geen optie: het zou ineens veel minder toeristen lokken én omdat er een legende over de aapjes is (legende van de berberaap op Gibraltar).
Maar enfin, wij maakten natuurlijk ook foto's van die apen, he. Maar wij deden ook méér:
- We wandelden naar overblijfselen van de 'batterij' van het Britse leger dat ingezet werd in WO II;
- we bezochten een grot met (opgedroogde) druipsteen;
- we 'loerden' of we Afrika duidelijk konden zien liggen (en dat kon, alhoewel het niet 'duidelijk' was door de mist);
- we verkenden er gangen die eind 19e eeuw al door het Britse leger ingenomen werden ter bescherming van het grondgebied en
- we bezochten het Moorse kasteel op de berg.
Onderweg terug naar Periana, stopten we nog, op aanraden van pa Sus, in het witte dorpje Mijas. Ookal was het donker, toch zagen we nog goed dat het een erg mooi en gezellig stadje is.
We aten er ook en aangezien het er heel toeristisch is, keken ze daar niet op dat we al om half 8 aan tafel zaten ;-)
Tegen dat we weer aan 'Cantueso' kwamen, was het alweer 21:30u.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten